تاریخچه چترهای دسته دار و چترهای تاشو

رادسته چترمی توان گفت یکی از قدیمی ترین اختراعات بشر است. در چین در قرن یازدهم قبل از میلاد، ابریشمدسته چترهاتوسط شاهزادگان و اشراف چینی استفاده می شد. در همین دوره در یونان و روم باستان چترهایی نیز ظاهر شد که توسط بردگان برای محافظت از زنان اشراف از باران و سایه حمل می شد. با سقوط امپراتوری روم در قرن پنجم، چترها تقریباً از قاره اروپا ناپدید شدند. تا زمان رنسانس بود که چترها به قاره اروپا و جزایر بریتانیا بازگشتند. در خاور دور، چترهای کاغذ روغنی جایگزین چترهای ابریشمی شدند و به چترها اجازه ورود به خانه های مردم عادی را دادند و با شکوفایی قدرت ملی تانگ، به شرق به ژاپن سفر کردند. برای سه هزار سال، اگرچه مواد سطح چتر از ابریشم گرفته تا کاغذ روغنی و نایلون متغیر بوده است، اما چتر همیشه همینطور بوده است. شکل چتر نیویورکی های امروزی عموماً شبیه چتر چانگان است. علم و فناوری بشری هر روز که می گذرد در حال تغییر است و هیچ اختراع جدیدی وجود ندارد که بتواند ما را با عزت تر به یک شب بارانی قدم بگذارد.

در مقایسه با 3000 سال قدمتدسته چتر،تاریخچه چترهای تاشو بسیار کوتاهتر است. در سال 1928، مهندس آلمانی هانس هاوپت، بنیانگذار شرکت چتر Knirps، اولین چتر تاشو جهان را اختراع کرد. درست است، چتر تاشو در یک کشور بربری آلمانی متولد شد که عاشق پوشیدن ژاکت است. اگر چه بیشتر از آن راحت است، اما خلق و خوی در دست با چتر دسته فاصله دارد. علاوه بر این، پس از بسته شدن چتر، آب باران را می توان مستقیماً در امتداد سطح چتر دسته بلند رها کرد، اما چتر تاشو آنقدر مرطوب است که قرار دادن آن غیرممکن است. اگرچه همه یک چتر تاشو دارند، اما مردانی که کت و شلوار و کت های ترمه ای دارند، هنوز هنگام قدم زدن در خیابانی بارانی در لندن یا توکیو، چتر بلندی در دست دارند.